Sluiten
Login voor leden
Menu

Nog een schreeuwende Van Gaal

16 mei 2016

Annemarie van Gaal is boos. Op de gerechtsdeurwaarders van Nederland. Haar column in de Telegraaf van 8 mei jl. liet daar geen onduidelijkheid over bestaan. Jacco van Lunteren hield haar column eens tegen het licht. Hij begrijpt haar niet helemaal.

Fotolia_110456606_XS

Annemarie van Gaal is boos. Dat liet ze op 8 mei 2016 weten in haar column in de Telegraaf. Gerechtsdeurwaarders zijn masochisten, vormen een fossiele beroepsgroep, zijn ondanks en niet dankzij hun eigen inzet belangrijk en verdienen het label ‘Koninklijk’ niet.

Onbegrijpelijke woorden
Van Gaal maakt zich druk over de onbegrijpelijke teksten die Gerechtsdeurwaarders gebruiken in brieven en formele mededelingen. ‘Tot nu toe nam ik aan dat deze ingewikkelde teksten voortkwamen uit een verkeerd soort masochisme.’ Stelt ze. Ze legt vervolgens uit wat ze daar onder verstaat. ‘Een verlangen om mensen die al in de put zitten er nog verder in te duwen en voorgoed monddood te maken omdat ze het niet meer begrijpen.’ 

Nu ben ik volgens mijn omgeving redelijk thuis in allerlei afwijkingen, maar ik ben toch maar even nagegaan wat ‘masochisme’ ook alweer is.  Masochisme is het beleven van (seksueel) genot aan onderwerping of kleinering, waarbij het de "masochist(e)" erom gaat door de partner te worden verleid/gemanipuleerd en door hem/haar gedomineerd, gekweld of vernederd te worden. Een middel hiertoe is het toebrengen van pijn. In duidelijke taal: de gerechtsdeurwaarder vindt het dus volgens Annemarie erg opwindend om door schuldenaren te worden gedomineerd, gekweld of vernederd. Annemarie heeft het kennelijk niet begrepen. Een masochist beleeft dus geen genot aan het onderwerpen van anderen, maar aan het onderworpen worden. Bedoelde Van Gaal ‘sadisme’? Over ongecontroleerd gebruik van moeilijke woorden gesproken…

Kan dat niet beter?
Annemarie van Gaal zegt te weten hoe het zit met mensen met betalingsproblemen. Ze deed onder andere ervaring op bij het maken van het RTL-4-programma ‘Een dubbeltje op zijn kant’ (waarin overigens meestal mensen werden geportretteerd met riante financiële en praktische mogelijkheden). ‘Die hebben voortdurend stress en durven de deur niet meer te openen en gerechtsdeurwaarders maken het dus alleen maar erger met hun onbegrijpelijke taalgebruik.’ Woedend wordt zij van bijsluiters in beter Nederlands. Die moeten van haar verboden worden. ‘Hef de ingewikkeldheid op.’ Zo vat ze haar wens samen. Dat het gebruik van simpele teksten lastig is vanwege wettelijke vereisten en de kans op afwijzende vonnissen vindt zij ‘onzin’. 

Laat ik beginnen met Annemarie gelijk te geven. Gedeeltelijk. Dat dan weer wel. Gerechtsdeurwaarders gebruiken ongelooflijk veel belachelijk ingewikkelde teksten. Ik denk dat er geen gerechtsdeurwaarder in Nederland is te vinden die dat zal ontkennen. Zijn die teksten dan echt nodig? 

Nee. Althans niet altijd en zeker niet altijd in gewone brieven. Op ons kantoor denken wij daar aandacht voor te hebben, maar we verbazen onszelf nog steeds regelmatig over teksten die wij terugzien in onze correspondentie met anderen. 

En ja. Helaas wel in formele stukken. En niet zozeer omdat we graag de wet overtypen, maar omdat rechters in Nederland soms ongelooflijke muggenzifters zijn en met regelmaat zaken afwijzen omdat een enkel woord niet staat opgenomen of anderszins niet exact wordt voldaan aan de wettelijke eisen. Het komt regelmatig voor dat de ene tekst voor de ene rechter wel acceptabel is en voor de ander weer niet. Annemarie gelooft dat niet. Maar dat zal haar ondeskundigheid zijn. 
Gerechtsdeurwaarders zouden denk ik niets liever doen dan met mensen met schulden in ’gewone’ woorden communiceren over waarom ze worden opgeroepen bij de rechter en over hoe dat werkt. Kan dat dan niet? Ja en nee. 

Ja, de bijsluiters die Van Gaal aanhaalt (en die ze dus gelijk naar de prullenbak verwijst) zijn een poging om in begrijpelijker Nederlands uitleg te geven. Deze zijn in overleg met partijen die schuldenaren bijstaan tot stand gekomen. En dus goed? Nee, maar wel een stap in de goede richting. 

En nee, omdat we in een samenleving leven waarin we zijn doorgeslagen in het willen regelen van werkelijk alles, het afdichten van risico’s en steeds minder mensen op hun eigen verantwoordelijkheden wijzen. Een probleem is altijd het probleem van een ander, het wordt ook altijd veroorzaakt door een ander en een ander moet het vooral ook oplossen. Deze tendens is ook zichtbaar in onder andere de rechtspraak. Gerechtsdeurwaarders ontkomen er dus simpelweg niet aan om uiterst zorgvuldig de wet toe te passen. Dit niet doen levert te grote financiële aansprakelijkheden op, want klaagt de schuldenaar niet, dan klaagt zijn advocaat wel en klagen die allebei niet dan vindt de Nationale Ombudsman er wel iets van. Et cetera. (Euh, sorry: en zo verder).

Vergeten zaken
Waar Van Gaal met geen enkel woord over rept zijn de inspanningen van de gerechtsdeurwaarders in de afgelopen jaren op ook andere gebieden: de KBvG heeft diverse uitgebreide adviezen (in boekvorm) geschreven om de overheid te bewegen de wetgeving op het gebied van beslagen op o.a. inboedels te moderniseren en de berekening van het bedrag dat niet onder een beslag op inkomen valt (de zogenaamde ‘beslagvrije voet’) gemakkelijker te maken. Alles betaald door haar leden. 

Van Gaal rept met geen woord over het nu juist door de overheid vrijwel nooit hanteren van een beslagvrije voet bij beslagen. 

Van Gaal rept met geen woord over het (mede) door de KBvG gebouwde Digitale Beslagregister, waarmee een belangrijke stap is gezet om schulden van burgers in kaart te brengen (ter voorkoming van onnodige maatregelen). Een register dat voor gerechtsdeurwaarders bijzonder veel extra kosten met zich mee heeft gebracht en voortdurend zal brengen zonder dat daar een kostendekkende vergoeding tegenover staat. Een register ook waarvan de overheid waarschijnlijk de aankomende jaren ten onrechte geen gebruik zal gaan maken. 

Van Gaal lijkt zich niet te realiseren dat gerechtsdeurwaarders een bijzonder en een bijzonder lastig vak hebben. Dat vak voeren zij uit in een bijzonder krachtenveld, waarin om de haverklap moet worden geacteerd op weer (vaak onnodige) nieuwe regelgeving. Zij realiseert zich kennelijk ook niet dat de gerechtsdeurwaarder in de praktijk zo ongeveer nog de enige is die in de fase van problematische schulden bij de burger thuis komt en met wie deze persoonlijk contact kan hebben.

Over onwil en inzicht
Van Gaal sluit haar column af met de stelling dat zij wel weet waarom gerechtsdeurwaarders (althans volgens haar) niets zouden willen doen: ‘het is helemaal niet in het belang van de deurwaarders om de schuldenproblematiek te helpen oplossen, want dat betekent minder werk voor hen.’ Ook hier laat Van Gaal opnieuw haar ondeskundigheid gelden. Zij veronderstelt kennelijk dat gerechtsdeurwaarders verdienen aan mensen die niet kunnen betalen. Niets is minder waar dan dat. Van Gaal gaat voorbij aan een belangrijk onderdeel van de taak van de gerechtsdeurwaarder: het beoordelen van de verhaalspositie van mensen met schulden en het daaraan verbinden van conclusies en adviezen aan schuldeisers om geen nieuwe maatregelen te nemen en tot opschorting van incasso of (tijdelijke) afboeking over te gaan. En dat in een zo vroeg mogelijk stadium. Het is hier niet de plaats om het verdienmodel van gerechtsdeurwaarders uit te leggen, maar van een succesvolle zakenvrouw als Van Gaal mag meer inzicht worden verwacht.

Over bereidheid tot verandering gesproken
Van Gaal legt het probleem in grove bewoordingen helemaal bij de gerechtsdeurwaarder. Althans in deze column. In haar column in de winteruitgave van CreditMind (2015/2016 – het magazine van GGN, het grootste gerechtsdeurwaarderskantoor van Nederland -) oppert ze nog een ‘minister van Eenvoud’ aan te stellen, omdat ‘onze samenleving veel te complex is geworden (en zeker) voor mensen met geldzorgen’. 

Waarom Van Gaal zich ineens onnodig grof en beledigend denkt te moeten uitlaten over gerechtsdeurwaarders is mij niet duidelijk geworden. In een persbericht van 24 januari 2011 is ze nog erg enthousiast over de betrokkenheid van haar opdrachtgever (GGN) bij mensen met schulden. 

Het zal niet te maken hebben met  haar onbegrensde begrip voor mensen met schulden. In een andere column (CreditMind september 2015) bestempelt ze een deel daarvan als ‘klaagzangers’. En in een interview in De Credit Manager (nummer 1 2013 – uitgave van VVCM -) stelt ze nog dat de aandacht voor de slachtofferrol vanuit de sociale omgeving van de schuldenaar heel verslavend en funest is. En dat mensen met schulden zich moeten realiseren dat alles wat ze doen een gevolg is van eigen keuzes. 

In weer een andere column (ze schrijft er nogal eens een) van 23 september 2014 (FD), herplaatst op 7 maart 2015 (EO - Dit is de dag), klaagt ze over 20 bijstandsmoeders die ze wilde helpen op weg naar werk en waarvan er 19 al snel afhaakten omdat ze er niet zoveel zin in hadden en het wel best vonden, zoals ze nu door het leven gingen. 

Zou het dan voortschrijdend inzicht zijn waardoor ze nu uitkomt bij de gerechtsdeurwaarder als meest storende factor in het geheel? Of zou het uitmaken voor welk publiek en wiens rekening je een column schrijft? 

Jacco van Lunteren is gerechtsdeurwaarder in Almere en bestuurslid van Deurwaardersbelangen.nu.
Deze column schrijft hij op persoonlijke titel en geeft niet perse de mening van DB.NU weer.

 

ANDER NIEUWS
15 feb 2017
Op 25 november 2016 stemden 317 van de 864 leden van de KBvG op 30 kandidaten voor het lidmaatschap van de Ledenraad. Vanaf 16 februari a.s. gaan zij [...]
Lees verder
15 jul 2016
Indien er binnen de termijn van veertien dagen een deel van de vordering wordt voldaan, dienen de incassokosten dan te worden (her)berekend over het [...]
Lees verder
24 jun 2016
Het is een telkens terugkerend fenomeen. Ongenuanceerde en ronduit onjuiste berichtgeving over de kosten van de gerechtsdeurwaarder. Is het niet Radar, [...]
Lees verder
23 jun 2016
In het huidig economisch klimaat is het conservatoir beslag in Nederland een ultiem (incasso) middel tegen schuldenaren. Met het verlof tot (Europees) [...]
Lees verder
15 mei 2016
Maarten Verheij blogt over van alles wat het deurwaardersvak aangaat
Lees verder
194