Sluiten
Login voor leden
Menu

De vicieuze cirkel van aannames en papagaaien

24 jun 2016

Het is een telkens terugkerend fenomeen. Ongenuanceerde en ronduit onjuiste berichtgeving over de kosten van de gerechtsdeurwaarder. Is het niet Radar, Kassa of de Consumentenbond, dan is er wel weer een columnist of journalist die meent iets nieuws te zeggen. Recentelijk deed zelfs een rechter een duit in het zakje.

Fotolia_71363760_XS papagaai

Op 8 juni 2016 publiceerde de NRC de zogenaamde Togacolumn. Deze wordt wisselend geschreven door een rechter, officier en advocaat. Dit keer was Matthieu Verhoeven aan de beurt. Matthieu is insolventie- en kort gedingrechter. Dat moet toch een goed onderbouwd, goed beargumenteerd en uiteraard niet vooringenomen verhaal worden. Want zo zijn rechters. Zou je denken. Nou Matthieu laat deze beginselen in zijn bijdrage varen.

Matthieu is al sinds 1992 rechter. Een ervaren edelachtbare heer. Daar mag je wat van verwachten. Toch?

Nou nee. De titel van zijn column behelst de door hemzelf gestelde vraag ‘Hoe kan een deurwaarder € 570 vragen om € 76 te innen?’ Het antwoord geeft Matthieu alleen niet. Hij lijkt ook niet echt op zoek naar het antwoord op die vraag. Maar een rechter weet toch wel hoe het zit met die gerechtsdeurwaarder? Nou….

Wat een rechter zegt is waar

Matthieu meldt dat de KBvG een vereniging is, stelt dat executiekosten niet geregeld zijn, stelt dat het daardoor ‘voor bepaalde figuren weer vrij schieten is’, vindt dat gerechtsdeurwaarders die (naar zijn mening te) hoge kosten berekenen ‘heel erg verkeerd bezig zijn’, verwijt ze ‘kostensmijterij’ en ‘vorkenschrijverij’ en betitelt ze als ‘uitpersers’.

Over de grens van terecht en onterecht

Matthieu vindt wel dat een correcte rekening door een schuldenaar betaald moet worden, zo begint hij zijn betoog. Hij vindt ook dat redelijke (incasso-) kosten die door een schuldeiser worden gemaakt betaald moeten worden. ‘Dat is op zich allemaal heel terecht.’ Ook gemaakte proceskosten vindt hij wel redelijk want ‘omdat er niet werd betaald, was er een verstekvonnis gehaald en dat kost uiteraard geld’. Met de gemaakte executiekosten heeft hij echter een groot probleem.

Heel veel knikkers in je zak geven een rijk gevoel

Matthieu onderbouwt zijn stelling door te melden dat deze kosten in het door hem besproken voorbeeld zo’n 750% van de hoofdsom bedragen. Dat bekt lekker in een column. Wat hij wel doet met de executiekosten doet hij niet met de door hem redelijk geachte incassokosten (ruim 50% van de hoofdsom) en ook niet met de door hem redelijk gevonden proceskosten (ruim 300% van de hoofdsom). En ja, het griffierecht bedroeg ongeveer 150% van die kleine hoofdsom. En Matthieu vergeet dat de executiekosten niet worden gemaakt om alleen die kleine oorspronkelijke hoofdsom van € 76.00 te incasseren. Door de wanbetaling bedraagt de te incasseren vordering op het moment waarop het vonnis ‘geëxecuteerd’ moet gaan worden immers inmiddels al zo’n € 300.00. 

Hoe haalt Matthieu zijn recht?

Ik kan niet beoordelen of de gemaakte kosten van executie in het betreffende geval redelijk zijn geweest. De column vertelt niets over de looptijd van het dossier, eventueel getroffen en niet nagekomen regelingen, gegeven wachttermijnen etc. Het ongenuanceerd etaleren van enorme percentages is echter niet redelijk. Leuk voor de bühne, maar daar heeft niemand echt iets aan. En wat moet je doen als schuldeiser wanneer jouw bedrijf alleen maar omzet uit kleine bedragen heeft? Voortdurend afschrijven? Dat nieuws doet snel de ronde. Moet je eerst naar de rechter een vonnis halen (wat Matthieu wel redelijk vindt) en dan misschien dat vonnis nog eens bekend maken en er een bevel tot betaling tegenaan gooien, maar vervolgens afhaken omdat er anders mogelijk hoge kosten moeten worden gemaakt? Zeg het maar Matthieu als het zo gemakkelijk is.

Terug naar school

Van Matthieu mag verwacht worden dat hij kennis van zaken heeft of anders die kennis zich eigen gaat maken voordat hij oordeelt. Matthieu kiest echter voor de zeepkist en geleuter. Dat past een rechter niet. Het ondermijnt zijn gezag, geloofwaardigheid, onafhankelijkheid en non-vooringenomenheid. Zo ongeveer de pilaren van objectieve rechtspraak.

Zo zou Matthieu moeten weten dat de KBvG geen vereniging is, de kosten van gerechtsdeurwaarders wel degelijk wettelijk geregeld zijn (in het Besluit Tarieven Ambtshandelingen Gerechtsdeurwaarders), dat er wel degelijk kaders zijn met betrekking tot de redelijkheid van executiekosten en dat deze kosten ongeacht de grootte van een vordering (anders dan het griffierecht!) vaste bedragen zijn. Gebaseerd op een deugdelijk kostprijsonderzoek en onderbouwd met een uitgebreid rapport waarin ook de keuze voor vaste bedragen wordt beargumenteerd.

Het is ook opvallend dat altijd de voorbeelden van de kleine vorderingen worden aangehaald. De ambtelijke kosten van gerechtsdeurwaardershandelingen zijn voor een vordering van € 1.000.000,00 net zo hoog.

Matthieu haalt en passant ook nog even – volstrekt onterecht - het komende Breed Moratorium aan, alsof dit een allesomvattende oplossing bedoeld voor de gemiddelde schuldenaar en de gemiddelde schuldpositie is.

Om het nog maar weer eens te herhalen: heel veel schuldenaren kunnen wel betalen, maar willen niet betalen. Niet iedereen zit in een echt problematische schuldenpositie. En het betalen en betaald krijgen van openstaande schulden is maatschappelijk en economisch gezien echt wel een belangrijk dingetje. Dat lijkt in de huidige samenleving als vloeken in de kerk, maar dat moet dan maar even.

Actie is reactie

En ja, wat doen sommige Tweede Kamerleden wanneer ze een stukje in de krant lezen? Ze gaan vragen stellen. Dat deden Jeroen Recourt (PvdA – 6 jaar rechter geweest -) en Keklik Yücel (PvdA) naar aanleiding van de column van Matthieu. Ik zal ze hier niet herhalen, maar het zijn er 8 en uit 7 van die 8 komt duidelijk naar voren dat blindelings hetgeen gesteld wordt in de column wordt overgenomen, zonder enige kritische blik of terughoudendheid. En dat ze gesteld worden vanuit volledige onwetendheid over het onderwerp. Tja.

Het is nu wachten op het volgende programma, de volgende consumentenorganisatie, columnist of journalist om weer iets te roepen over die verschrikkelijke gerechtsdeurwaarders. En op vast weer nieuwe Kamervragen waarover niet echt nagedacht lijkt te worden.

Het mooie van deze carrousel aan publicaties is dat ik mijn column met enkele aanpassingen over een half jaar weer opnieuw kan plaatsen. Tja.

Jacco van Lunteren is gerechtsdeurwaarder in Almere en bestuurslid van Deurwaardersbelangen.Nu.
Deze column schrijft hij op persoonlijke titel en geeft niet perse de mening van DB.NU weer.

ANDER NIEUWS
15 feb 2017
Op 25 november 2016 stemden 317 van de 864 leden van de KBvG op 30 kandidaten voor het lidmaatschap van de Ledenraad. Vanaf 16 februari a.s. gaan zij [...]
Lees verder
15 jul 2016
Indien er binnen de termijn van veertien dagen een deel van de vordering wordt voldaan, dienen de incassokosten dan te worden (her)berekend over het [...]
Lees verder
23 jun 2016
In het huidig economisch klimaat is het conservatoir beslag in Nederland een ultiem (incasso) middel tegen schuldenaren. Met het verlof tot (Europees) [...]
Lees verder
15 mei 2016
Maarten Verheij blogt over van alles wat het deurwaardersvak aangaat
Lees verder
16 mei 2016
Annemarie van Gaal is boos. Op de gerechtsdeurwaarders van Nederland. Haar column in de Telegraaf van 8 mei jl. liet daar geen onduidelijkheid over [...]
Lees verder
194